آفاق مزین شد

                              دنیا همه روشن شد

                                                               وقتی تو نهادی پا

                                                                                                یا فاطمه ی زهرا

مادرم...

دستان مهربانت را میبوسم.

 همان دستانی که به من عشق را آموخت.

دستانی که همیشه رو به اوج بود و مرا با خود به اوج رسانید.

دستانی که خدا را به من نشان داد.

آری همان دستانی که غروب جمعه رو به آسمان ها بودوفریاد العجل سر میداد.

 ومن آموخته ام

                                                     ( رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند )  

                                                       آری از تو آموختم که عاشق باشم.  

 اما آنچه مرا به نوشتن واداشت...

 مادر بزرگ عزیزم.مادر مهربانم .خاله های خوبم

                                                               روز در خورتان مبارک    

أنچه آموخته ام را صادقانه وعاشقانه برایتان میگویم

                                                              تا ابدیت دوستتان دارم 

امام زمان خوبم 

                                                             یک دنیا تبریک وشادباش   

 الگوی بزرگ زنان اسلام    

                                          بهشتی ترین مادر دنیا

                                                                                       تولدتان مبارک                                                          

  چه بگویم که تورا نازکی طبع لطیف

                                                         آنقدر هست که آهسته دعا نتوان کرد

ومن با شروعی دوباره آمدم اما متفاوت...

متفاوتر از همیشه. یادت هست که نوشته هایم روی صفحه ی دلم بود وعاشقانه تنها برای تو سرود عشق میخواندم وتو تنها نجوای دلم رامیشنیدی یادت هست دلتنگی هایم را که تنها وتنها برای توبود .چند سالی است که می گذرد و دوری توامانمان را بریده وماعاشقانه تر از همیشه چشم انتظارتوهستیم باشد که روز مبادا بیایدو وتو بیایی.

روزمبادا..

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونانکه که بایند نه بایدها...

مثل همیشه حرف آخرم وآخر حرفم را با بغض می خورم  

عمری لبخند های لاغر خود را در دل ذخیره میکنم باشد برای روز مبادا

اما در صفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا نیست. 

آن روز هر چه که باشد روزی شبیه دیروز روزی شبیه فردا   

روزی درست عین همین روزهای ماست.

وچه کسی میدانندروز مبادا چه روزی است ؟  

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونانکه بایدند

                                                                        نه بایدها....

                                 هر روز بی تو روز مباداست.    

        یا علی گفتیم و عشق آغاز شد!

      خدا کند تو بیایی و صبح سحر سر بزند

                                                              که بی ستاره ترین شب . شب جدایی توست

       یادمه غروبای جمعه خونمون یه جور دیگه بود . یه رنگ و بوی دیگه ای داشت.یادمه 

مامانم  غروبای جمعه به گلای نرگس توی حیاطمون یه جور دیگه آب می داد.کم کم که بزرگ

شدم از مامانم پرسیدم: که غروبای جمعه چه دعایی می خونه؟!

ازش پرسیدم :چرا می خونه؟ ازش پرسید م: چرا جمعه؟!

مامانم همه روتوی یه بیت خلاصه کرد و گفت:

              جمعه یعنی طاق ابروی نگار

                                                                جمعه یعنی مهدی چشم انتظار!

و من از آن هنگام

            عکس تو را به صفحه پندار می کشم

                                                                و عمری است که حسرت دیدار می کشم!

و برای ظهورت از ته دل دعا می کنم

         خدا کند که بیایی!!!